در ستارهای متوسط با جرمی کمتر از8 برابر جرم خورشید فرایند همجوشی هسته ای از مرحله تبدیل هلیم به کربن واکسیزن فراتر نخواهد رفت.
در این حالت حرارت تولید شده بیشتری از هسته به لایه های بیرونی تر منتقل وباعث ادامه واکنش گداخت هیدروزن در لایه های بالایی میشود.
این امر سبب انبساط لایه ها و در درنتیجه بزرگتر ودرخشان تر شدن ستاره میشود.
براثر این انبساط وباگذشت میلیون ها سال لایه های خارجی ستاره به قدری از هسته دور می شوند که کم کم حرارت خود را از دست می دهند ودمای آنها
به کمتر از3000 درجه سانتی گراد میرسد . در این دمای کم گازهای هیدروزن به جای نور سفید از خود نور قرمز تابش می کنند به همین دلیل اختر شناسان
این ستاره های غول بیکر درحال مرگ را غول سرخ می نامند.اگر خورشید در آخرین سالهای عمرش به غول سرخ تبدیل شود قطرش آن قدر بزرگ می شود
که زمین را در خود خواهد بلعید!
وزش طوفان های سهمگین از هسته ستاره داغ به سمت بیرون وبرخورد آن به لایه های بالایی باعث می شود گازهای سطحی با سرعت بسیار زیاد (حدود30000 متر بر ثانیه)
به اطراف براکنده شوند. فرار لایه های گازی از اطراف ستاره درحال مرگ اشکالی رنگی و زیبا را در فضای کیهانی به وجود می آورد که به آن سحابی سیاره ای می گویند.
جرم هستی باقی مانده ستاره به کمتر از 1/4 جرم خورشید می رسد. در این حالت هسته کربنی ستاره تحت جاذبه مرکزی خود منقبض ومتراکم میشود این ستاره کوچک و درخشان به کوتوله سفید تبدیل میشود.این ستاره درخشان کوچک اکنون 300/000 برابرچگال تر از سنگ های صخرهای زمین شده است .نیروی گرانش کوتوله سفید
آنچنان اتم های کربن را به هم می فشارد که لایه های الکترونی اتم ها در کمترین فاصله از یکدیگر قرار میگیرند .بهاین ترتیب هستی عظیم ستاره به یک کره کوچک ودرخشان
تبدیل می شود که چگالی آن بیش از 100هزار برابر چگالی زمین است. با گذشت میلیون ها سال کوتوله سفید تمامی انرزی گرمایی خود را از دست خواهد داد تا در نهایت به
